كه طبق فتواى مجتهد أول عمل كرده مىتواند باقي بماند . واگر چند مرجع داشته وبعد از وفات هر كدام طبق موازين از ديگرى تقليد كرده وبا اجازه بعدى بر تقليد باقي مانده ودر نتيجة از هر مجتهد چند مسأله عمل كرده است ، در آن مسائل مىتواند بر تقليد مجتهدين قبلي باقي بماند . ولى در هر صورت در مسائلي كه عمل نكرده بايد به فتواى مجتهد زنده عمل كند . ( 16 ) شخصي كه مقلد مرجعي بوده ، بعد از فوت آن مرجع اگر احراز ويا احتمال اعلميت ميت در بين نباشد ، رجوع به مجتهد زنده جايز است ، ودر صورتي كه مجتهد زنده اعلم باشد يا احتمال اعلميت أو در بين باشد رجوع به أو واجب است . ( 17 ) مسائلي را كه انسان غالبا به آنها احتياج دارد ، واجب است ياد بگيرد . ( 18 ) اگر براي انسان مسأله اى پيش آيد كه حكم آن را نمىداند ، مىتواند صبر كند تا فتواى مجتهد اعلم را به دست آورد يا اگر احتياط ممكن است به احتياط عمل نمايد ، بلكه اگر احتياط ممكن نباشد چنانچه از انجام عمل ، محذورى لازم نيايد مىتواند عمل را بجا آورد . پس اگر معلوم شد كه مخالف واقع يا مخالف نظر مجتهد بوده ، بايد دوباره انجام دهد . ( 19 ) اگر كسى فتواى مجتهدي را به ديگرى بگويد ، چنانچه فتواى آن مجتهد عوض شود لازم نيست به أو خبر دهد كه فتوا عوض شده . ولى اگر بعد از گفتن فتوا بفهمد اشتباه كرده ، در صورتي كه ممكن باشد بايد اشتباه را بر طرف كند . ( 20 ) اگر مكلف مدتي اعمال خود را بدون تقليد انجام دهد ، در صورتي اعمال أو صحيح است كه بفهمد به وظيفة واقعي خود رفتار كرده است ، يا عمل أو با فتواى مجتهدي كه وظيفة اش تقليد از أو بوده ، يا با فتواى مجتهدي كه فعلا بايد از أو تقليد كند مطابق باشد ، وعباداتى را كه قبلا انجام داده با قصد قربت انجام داده باشد .